Ποσειδών και Περσεφόνη

Νόμισμα με την Περσεφόνη

Ξεχωριστή θέση στη λατρεία των Ικάριων κατείχαν ο Ποσειδών και η Περσεφόνη, που τους συναντάμε σε παραστάσεις νομισμάτων του νησιού

Απόλλων

Ραδιοπηγή Απόλλων

Ο Απόλλωνας σχετίζεται με πολλούς μύθους του νησιού. Ένας από αυτούς αναφέρει ότι γεννήθηκε στο Ιερό Σπήλαιο στον όρμο Δράκανο. Σχετίζεται με τον μύθο του Ασκληπιού, αλλά και με τον μύθο της Δάφνης. Θεωρείται θεός θεραπευτής, για αυτό και έχει δοθεί το όνομά του στην Πηγή Απόλλωνα στα Θέρμα

Ασκληπιός

Ραδιοπηγή Ασκληπειού

Η αρχαία πόλη των Θερμών στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ασκληπιείς. Αυτή η ονομασία δόθηκε από τους κατοίκους των αρχαίων Θερμών γιατί είχαν τις καλύτερες ιαματικές πηγές και τις ταύτησαν με το όνομα του Ασκληπιού που ήταν ο Θεός της ιατρικής. Υπάρχει και πηγή στην Ικαρία με την ονομασία Ασκληπιός. Η Πηγή Ασκληπιού βρίσκεται μέσα στην πόλη του Αγίου Κηρύκου απέναντι από το Αστυνομικό τμήμα

Νύμφες

Εδώ κατοικούσαν Νύμφες

Οι Νύμφες ήταν όμορφες γυναικείες μορφές θεϊκής καταγωγής νεαρής ηλικίας, ώριμες για γάμο και προσωποποιούσαν τις γονοιμοποιές δυνάμεις της φύσης. Ζούσαν μέσα στην άγρια φύση, τριγύριζαν στα βουνά, τραγουδούσαν και χόρευαν στα λιβάδια και στις πλαγιές, πάντα κοντά σε πηγές. Οι Νύμφες ήταν κάτι μεταξύ θεών και θνητών. Δεν ήταν αθάνατες, ζούσαν όμως πάρα πολύ και τρέφονταν με αμβροσία. Οι νύμφες ήταν πνεύματα των γλυκών νερών. Σαν συντρόφους είχαν τον Πάνα, τον Ερμή, τον Αχελώο, την Άρτεμη, το Διόνυσο και κυρίώς τους Σατύρους από τους οποίους δέχτηκαν πολλές φορές ερωτικές επιθέσεις. Τα είδη των νυμφών είναι:

1. Ναϊάδες, δηλαδή νύμφες των νερών που έμεναν στις βρύσες, στις πηγές και στους ποταμούς
2. Ορειάδες ή Ορεστιάδες, δηλαδή νύμφες των βουνών οπότε ανάλογα με τον τόπο χωρίζονταν σε Αλσηίδες, Υλονόμους, Δρυάδες κ.α
3. Δρυάδες ή Αμαδρυάδες, δηλαδή νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών και ταυτίζονταν με τις Μελίες γεννήθηκαν από τις σταγόνες αίματος του Ουρανού που έπεσαν στη Γη όταν ο Κρόνος ο γιος του, του έκοψε τα γεννητικά του όργανα
4. Αγρονόμοι, δηλαδή νύμφες που κατοικούσαν στα σκιερά δάση και στα καταπράσινα λιβάδια
5. Δαρναίες ή Ροιές

Η παράδοση λέει ότι οι Ναϊάδες κατοικούσαν στην παραδεισιακή χαράδρα του Να, μέσα σε σπηλιές  κάτω από την επιφάνεια του ποταμού Χάλαρη. Σ΄όλο το μήκος της κοίτης του Χάλαρη υψώνονταν πλατάνια και σμήνη πτηνών. Μέσα στις σπηλιές του ειδυλλιακού αυτού τοπίου οι Ναϊάδες απολάμβαναν τις χαρές του έρωτα με τους Σιληνούς (θεότητες του κρασιού). Ζούσαν όσο και οι πηγές όταν στέρευαν εκείνες οι Ναϊάδες έσβηναν.

Το ίδιο συνέβαινε με τις Αμαδρυάδες που το όνομά τους σημαίνει «δέντρο και γυναίκα ταυτόχρονα» τα πεύκα, τα έλατα και οι δρυς άρχιζαν να μεγαλώνουν με το που άρχιζε η ζωή μιας Νύμφης. Ήταν δέντρα δυνατά και ζούσαν για πολλά χρόνια, ενώ οι θνητοί απαγορευόταν να τα αγγίξουν με τσεκούρι. Ο λόγος ήταν ότι θεωρούσαν τα δέντρα ιερά και τα άλση που σχημάτιζαν τα δέντρα ήταν χώροι αφιερωμένοι στους θεούς. Όταν ερχόταν η ώρα της Νύμφης να πεθάνει, μαραινόταν πρώτα το δέντρο της μέσα στη γη. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Νύμφες ήταν γνωστές τροφοί πολλών και σημαντικών θεών ή ηρώων. Όπως είδαμε, οι Νύμφες ανέθρεψαν τον Διόνυσο με περισσή στοργή και αγάπη. Οι Νύμφες λατρεύονταν σε πολλά μέρη στην Ικαρία, δεν υπήρχαν όμως ναοί αφιερωμένοι σ΄αυτές. Οι θυσίες προς τιμήν τους γίνονταν κοντά σε πηγές ή μέσα σε σπηλιές.

Παραλία Αγίου Γεωργίου

    Ο Άγιος Γεώργιος, παραλία που βρίσκεται στο Δράκανο, ήταν η κατοικία της νύμφης Ίπτας ή Ίππας, θεότητα της ορφικής λατρείας η οποία μεγάλωσε το Θεό Διόνυσο. Αρκετά τοπωνύμια του νησιού προέρχονται από τις Νύμφες. Η ονομασία του χωριού Αρέθουσα προέρχεται από τη νύμφη Αρέθουσα που ήταν συνοδός της Θεάς Άρτεμης. Το χωριό Δάφνη πήρε την ονομασία του από την νύμφη Δάφνη, κόρη του ποτάμιου θεού Λάδωνος και της Γαίας.
    Στην Ικαρία υπάρχει επίσης και ο Όρμος Νύμφη, μια παραλία που βρίσκεται ανατολικά από τον Άγιο Κήρυκο, στον δρόμο που πηγαίνει προς τον Φάρο

Άρτεμις Ταυροπόλος

Θεά Άρτεμης

Η Ικαρία, κατά τη μυθολογία, φαίνεται να ήταν αγαπημένος τόπος διαμονής της θεάς Αρτέμιδος. Ο Καλλίμαχος, ο Κυρηναίος ποιητής, αποθανάτισε με τους παρακάτω στίχους την θεϊκή αυτή εύνοια

 [Εις Άρτεμιν (στ.183-187)]:

«Τίς δέ νύ τοι νήσων, ποίον δ΄όρος εύαδε πλείστον; τίς δέ λιμήν; ποίη δε πόλις, τίνα δ΄έξοχα νυμφέων φίλαο καί ποίας ηρωίδας έσχες εταίρας; ειπέ θεά, σύ μέν άμμιν, εγώ δ΄ετέροισιν αείσω. νήσων μέν Δολίχη, πολίων δέ τοι εύαδε Πέργη».
Πράγματι, το βασίλειο της Αρτέμιδος ήταν η άγρια φύση της Ικαρίας, οι κοιλάδες, οι πηγές, τα ρυάκια, τα βουνά, οι κατάφυτες χαράδρες του νησιού.Η Άρτεμης ήταν  κόρη του Δία και της Λητούς, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα των

Όρμος Να

μικρών παιδιών και ζώων. Σεμνή στην εμφάνιση, με ελεύθερες κινήσεις, με την φαρέτρα στον ώμο, τα αλάνθαστα βέλη και το τόξο στα χέρια, η παρθένα θεά κυνηγούσε με τη συνοδεία Νυμφών ζαρκάδια και ελάφια σ΄ένα  ειδυλλιακό περιβάλλον. Οι Ικαριώτες λάτρευαν τη θεά με μεγάλη επισημότητα στον ιερό χώρο του Να, σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία πλούσια σε νερά και δάση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο τόπος αυτός  της λατρείας της Αρτέμιδος  ήταν  το Ταυροπόλιο. Η ονομασία του σημερινού όρμου, το όνομα Νας, προέκυψε από παραφθορά της λέξης Ναός. Ταυροπόλιο λεγόταν το ιερό της θεάς, που γνωρίζουμε ότι μεταξύ του πλήθους των επιθέτων της είχε και εκείνο της Ταυροπόλου ή Ταυροβόλου δηλαδή αυτή που φροντίζει τον ταύρο, σύμβολο δημιουργίας και αναγέννησης. Γύρω από το Ταυροπόλιο υπήρχε μεγάλο δάσος γεμάτο με άγρια ζώα που, σύμφωνα με τη μυθολογία, κυνηγούσε η θεά, ενώ απαγορευόταν αυστηρά στους θνητούς το κυνήγι στην ιερή εκείνη περιοχή. Αναμφίβολα, σχετίζεται προς την απαγόρευση αυτή η επιγραφή χαραγμένη σε πλάκα που βρέθηκε στο ναό της Παναγίας στο Γιαλισκάρι και μεταφέρθηκε εκεί από το κοντινό Ταυροπόλιο. Το ιερό του Ταυροπολίου πρέπει να ήταν κτίσμα μεταμινωικό, αφού η λατρεία της θεάς είναι μεταμινωική. 
Ο μύθος:
Από τις πρώτες κιόλας ώρες της γέννησής της η Άρτεμη παίρνει πρωτοβουλίες. Αν και νεογέννητο βρέφος, βοηθά την εξουθενωμένη μητέρα της να ξεγεννήσει και το δεύτερο της παιδί, τον Απόλλωνα και ταυτίζεται με τον τρόπο αυτόν με τη θεά του τοκετού. Πανέμορφη και πανέξυπνη η Άρτεμη, είχε από πολύ νωρίς κερδίσει την εκτίμηση των άλλων θεών. Ήδη από τα τρία της χρόνια είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις, που αφορούσαν την ενδυμασία της, τον εξοπλισμό της και την ακολουθία της στην πιο αγαπημένη της ενασχόληση, το κυνήγι. 

Ναός Ταυροπόλου Αρτέμιδος

Ο Δίας τη θαύμαζε για την επιμονή της και, λόγω της ευστροφίας της, της έτρεφε πολύ μεγάλη αγάπη και ικανοποιούσε όλες της τις επιθυμίες. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε η Άρτεμη σαν δώρο από τον πατέρα της ήταν η αιώνια αγνότητα και παρθενία. Πιστή και σταθερή σ' ό,τι ζητούσε και τη δέσμευε, η παρθενική θεά δε σπίλωσε ποτέ ούτε το ήθος της, ούτε και το χαρακτήρα της. Σοβαρή και περήφανη, διατήρησε την αγνότητά της περιφρονώντας ερωτικές πολιορκίες κι επιθέσεις. Αφοσιωμένη στο κυνήγι και τη φύση, αδιαφόρησε για τις χαρές του γάμου και τις απολαύσεις του έρωτα. Με επιβολή και αυστηρότητα απαίτησε την αθωότητα και την παρθενικότητα όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και των Νυμφών που την περιστοίχιζαν κι επίσης αυτών που με τις υπηρεσίες τους την τιμούσαν.
Η Άρτεμη ήταν μια θεά αμείλικτη που ποτέ σχεδόν δε συγχωρούσε. Οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της άξιζε την τιμωρία της. Η αδυσώπητη οργή της ήταν έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή απέναντι στον παραβάτη των αυστηρών της κανόνων. Τα θανατηφόρα της βέλη στόχευαν διαρκώς θνητούς, θεούς και ήρωες που παρέβλεπαν την ύπαρξή της ή αμελούσαν τις αρχές και τη λατρεία της. Κάποτε ο Ακταίωνας  ο γιος της Αυτονόης και του Αρισταίου, έτυχε να δει την Άρτεμη γυμνή, την ώρα που έκανε το λουτρό της. Η θεά από φόβο μήπως διαδοθεί το περιστατικό, τον μεταμόρφωσε σε ελάφι κι έβαλε τα πενήντα σκυλιά που τον συνόδευαν να τον κατασπαράξουν. Η Άρτεμη είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα παιδιά και τους έφηβους. Νέοι και νέες που διατηρούσαν την αθωότητά τους και που ζούσαν σύμφωνα με τις αρχές της ήταν πάντοτε ευνοούμενοι της και βρίσκονταν διαρκώς κάτω από την προστασία της.
Μια από τις πιο αγαπημένες ενασχολήσεις της Άρτεμης ήταν το κυνήγι. Γυναίκα δραστήρια, ορμητική και ευκίνητη, η ελεύθερη και αεικίνητη θεά διοχέτευε το μεγαλύτερο μέρος της ενεργητικότητας της στην αναζήτηση και καταδίωξη θηραμάτων στα βουνά. 
Ένα από τα βασικότερα γνωρίσματα της Άρτεμης ήταν η καθολική της κυριαρχία στη φύση. Ήμερα και άγρια ζώα, ψάρια στα νερά και πουλιά στον αέρα ήταν όλα τους κάτω από την προστασία της

Ο μύθος του Διονύσου

Σπηλιά που γεννήθηκε ο Διόνυσος

{Χαίρε μοι Διόνυσος, ον εν Δρακάνω νιφόεντι Ζευς ύπατος μεγάλαν επιγουνίδα θηκάτο λύσας}. 
Ο Δίας σαν μεγάλος γυναικοκατακτητής που ήταν, αγάπησε μια πολύ ωραία γυναίκα τη Σεμέλη. Η Ήρα όμως το έμαθε και αποφάσισε να καταστρέψει τη Σεμέλη. Ο Δίας προσπαθώντας να κρύψει τη Σεμέλη από την οργή της Ήρας τη φυγάδευσε σε κάποιο νησί. Η Ήρα όμως τη βρήκε και έβαλε φωτιά στο νησί. Ο Δίας έτρεξε να σώσει τη Σεμέλη από τις φλόγες αλλά δεν πρόλαβε. Πήρε όμως το παιδί από τα σπλάχνα της και το έραψε στο μηρό του. Έπειτα ήρθε και το έβγαλε στην Ικαρία και ανέθεσε τη φροντίδα του στις Νήσες (αρχαίες θεότητες που ζούσαν παλιά στην Ικαρία). Το παιδί πήρε το όνομά του από τον πατέρα του Δία και τις Νήσες που τον μεγάλωσαν και ονομάστηκε Διόνυσος. Ο Διόνυσος μεγάλωσε με τέτοια φροντίδα που το σώμα του σε τελειότητα και ομορφιά ήταν καλύτερο από γυναικείο. Όταν μεγάλωσε, ο πατέρας του του έφερε από την Κύπρο την Αφροδίτη να του κάνει παρέα. Έκαναν έρωτα και κοιμήθηκαν. Ξύπνησε πρώτη η Αφροδίτη και έφυγε. Όταν ξύπνησε ο Διόνυσος και είδε ότι έλειπε η Αφροδίτη έκλαψε τόσο πολύ που από τα δάκρυά του μεγάλωσε ο σπόρος που υπήρχε στη γη και βγήκε το αμπέλι. Πήρε τον καρπό του το ήπιε και ευθύμησε. Για να ξεχάσει την απουσία της Αφροδίτης πήγε στο Να. Εκεί ζούσαν οι Νηριήδες θεότητες που φιλούσαν τη θεά του κυνηγιού Άρτεμη για να μην τη δει κανείς. Μόλις όμως πήγε εκεί ο Διόνυσος, οι Νηριήδες ζήλεψαν τόσο την ομορφιά του που έφυγαν από την Ικαρία και πήγαν στη Πάτμο όπου έγιναν ξωτικά και άφησαν το Διόνυσο με την Άρτεμη. Σεμέλη ονομάζεται μια παραλία στο Δράκανο προς τιμή στη μητέρα του Διονύσου

Φράσεις - Παροιμίες - Μύθοι

Για το σταφύλι και το κρασί

Έλα παππού να σου δείξω τ'αμπελοχώραφά σου
Μάζευε κι ας είν' και ρώγες

Τον Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια
Όποιος έχει αμπέλι, ας βρει δραγάτη
Πήγε σαν το σκυλί στ' αμπέλι
Τ' αμπέλι θέλει αμπελουργό, το σπίτι νοικοκύρη
Αύγουστος άβρεχτος, μούστος άμετρος
Περσινά ξινά σταφύλια
Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξύδι
Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι
Ήταν στραβό το κλίμα το ‘φαγε κι ο γάιδαρος
Ας πάει και το παλιάμπελο
Καλά κρασιά

Σαν το παλιό καλό κρασί

Βάζω νερό στο κρασί μου
Μιλάει το κρασί
Θέρος , τρύγος, πόλεμος

Στουπί στο μεθύσι

Ο τρελός είδε τον μεθυσμένο και φοβήθηκε

Η αλεπού και τα σταφύλια (Μύθοι Αισώπου)

Μια αλεπού πεινασμένη είδε πάνω σ' ένα δέντρο πλεγμένη μια κληματαριά γεμάτη χοντρόρωγα, κατακίτρινα σταφύλια. Τα ζήλεψε πολύ και επιθυμούσε να τα δοκιμάσει, μα πώς ν' ανεβεί η φουκαριάρα. Δοκίμασε κάμποσες φορές ν΄ανέβει αλλά η αλεπού δεν έχει τη χάρη της γάτας να σκαρφαλώνει όπου θέλει.
Πιάστηκε από δω, πιάστηκε από κει, τίποτα δεν κατάφερνε. Καθότανε μόνο κάτω, σήκωνε τα μάτια της στα σταφύλια, τα κοίταζε καλά καλά κι ο καημός την έτρωγε. Στο τέλος απελπισμένη, για να παρηγορηθεί, κορόιδεψε η ίδια τον εαυτό της:
- Δε βαριέσαι, εξάλλου αυτά δεν τρώγονται, άγουρα είναι ακόμη.
Τα σταφύλια όταν την άκουσαν άρχισαν να την περιγελούν.
- Ε κυρά αλεπού, εμείς άγουρα δεν είμαστε. Γλυκά σαν το μέλι είμαστε. Μα αφού δε μας φτάνεις, τι να πεις; 
Βάση αυτού του μύθου βγήκε και η παροιμία "Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια"

Στο Video βλέπουμε την παραλία και την σπηλιά όπου γεννήθηκε ο Διόνυσσος

Ο μύθος του Ικάρου

Δαίδαλος και Ίκαρος

Ο πατέρας του Ικάρου, ο Δαίδαλος, ήταν κατά την αρχαιότητα έξοχος αρχιτέκτονας και αγαλματοποιός. Τα αγάλματά του μάλιστα είχαν τη φήμη πως ήταν τόσο τέλεια που τα νόμιζες για ζωντανά. Η αδελφή του Δαιδάλου η Πέρδιξ ενδιαφερόμενη για την πρόοδο του γιου της Τάλω, τον παρέδωσε στον Δαίδαλο για να τον μαθητεύσει. Ο νεαρός μαθητής αποδείχτηκε πολύ ικανός και κατάφερε μέσα σε λίγο καιρό να φτάσει το Δαίδαλο και να κοντεύει να τον ξεπεράσει. Εφεύρε μάλιστα και διάφορα εργαλεία όπως τον κεραμευτικό τροχό, τον τόρνο και το μαρμαροπρίονο. Ο Δαίδαλος τότε, κυριεύτηκε από ένα αίσθημα ζήλιας και σκότωσε τον ανιψιό του πετώντας το πτώμα του κάτω από την Ακρόπολη. Το γεγονός μαθεύτηκε και η Πέρδιξ αυτοκτόνησε πέφτοντας και αυτή από την Ακρόπολη ενώ ο Δαίδαλος διέφυγε στην Κρήτη, όπου μπήκε κάτω από την προστασία του βασιλιά Μίνωα. Ο Δαίδαλος έζησε με τιμές στο νησί αρκετά χρόνια, κατασκευάζοντας τα περίφημα ανάκτορα του βασιλιά. Ένα από τα έργα του ήταν και ο ξακουστός λαβύρινθος. Παντρεύτηκε από το νησί τη δούλα Ναυκράτη με την οποία απέκτησαν ένα γιο, τον Ίκαρο.

Ο Μινώταυρος

Σύμφωνα με την μυθολογία ο Μίνωας ζήτησε από τον Θεό Ποσειδώνα να του στείλει ένα σημάδι που να αποδεικνύει ότι μόνο αυτός πρέπει να πάρει τον θρόνο της Κνωσού από τον βασιλιά Αστέριο. Πράγματι ο Ποσειδώνας του έστειλε έναν πανέμορφο λευκό ταύρο και του ζήτησε να τον θυσιάσει προς τιμήν του ιδίου. Ο Μίνωας όμως εκθαμβωμένος από την ομορφιά του ζώου, αποφάσισε να παραπλανήσει τον Ποσειδώνα και να θυσιάσει έναν άλλο ταύρο στη θέση του. Ο Ποσειδώνας κατάλαβε τι έγινε και εξοργισμένος προκάλεσε τον έρωτα της γυναίκας του Μίνωα Πασιφάης.

Ο Λαβύρινθος

Η απελπισμένη Πασιφάη ζήτησε τη βοήθεια του Δαίδαλου, ο οποίος κατασκεύασε ένα ξύλινο ομοίωμα αγελάδας  (Δάμαλις) το οποίο σκέπασε με αληθινό δέρμα αγελάδας. Η Πασιφάη μπήκε μέσα στο ομοίωμα και ο ταύρος ζευγάρωσε μαζί της. Από αυτή την αφύσικη συνεύρεση γεννήθηκε ο περίφημος Μινώταυρος, ένα τέρας με σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου που τρεφόταν με ανθρώπινο αίμα.

Όταν είδε το τέρας ο Μίνωας, ζήτησε από το Δαίδαλο να κατασκευάσει ένα σκοτεινό κτίσμα με απέραντους διαδρόμους για να κλείσει μέσα το Μινώταυρο. Έτσι, ο Δαίδαλος κατασκεύασε το Λαβύρινθο, ένα σύνθετο δίκτυο στοών που όποιος έμπαινε μέσα έχανε την έξοδο. Μάλιστα πολλοί πιστεύουν ότι αυτός ήταν το σπήλαιο του Λαβυρίνθου στη Μεσαρά Καστελίου στην Κρήτη. Εκεί λέγεται ότι φυλάκισε και τον Δαίδαλο μαζί με το γιο του Ίκαρο για τη βοήθεια που παρείχε στην Πασιφάη.
Ο πολυμήχανος Δαίδαλος όμως βρήκε τρόπο διαφυγής και κατασκεύασε δύο ζευγάρια φτερά με πούπουλα και κερί ένα για τον ίδιο και ένα για τον Ίκαρο. Πριν ξεκινήσει η πτήση ο Δαίδαλος έδωσε οδηγίες στο γιο του Ίκαρο για το πώς να πετάει. Τον προειδοποίησε ότι αν πλησίαζε πολύ κοντά στο νερό της

Ίκαρης

θάλασσας, η υγρασία θα πότιζε τα πούπουλα που θα βάραιναν και θα έκαναν τα φτερά άχρηστα. Από την άλλη αν πετούσε πολύ ψηλά κοντά στον ήλιο, η ψηλή θερμοκρασία θα έλιωνε το κερί και τα φτερά θα καταστρέφονταν. Δυστυχώς όμως ο Ίκαρος εντυπωσιασμένος από τη μαγεία του ύψους και την ταχύτητα της πτήσης, παράκουσε τις εντολές του πατέρα του και πήγε πολύ κοντά στον ήλιο με αποτέλεσμα να καούν τα φτερά του και να πέσει μέσα στο πέλαγος που από τότε ονομάστηκε Ικάριο Πέλαγος και το νησί Ικαρία. Το άψυχο σώμα του Ίκαρου αναγνώρισε ο Ηρακλής, που βρήκε το Δαίδαλο και του το έδωσε. Ίκαρος ονομάζεται μέχρι και σήμερα ένας βράχος μέσα στη θάλασσα, στην

Σπηλιά του Δαίδαλου

περιοχή του Ξυλοσυρτιού, λίγο πιο πέρα από το Λιβάδι, όπου κατά την τοπική παράδοση πνίγηκε ο Ίκαρος. Βαθιά σπήλαια εισχωρούν μέσα στους βράχους, μερικά με τρεχούμενο νερό, με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Σε μερικά σπήλαια εισχωρεί κατά καιρούς το νερό της θάλασσας, ενώ πολλές φορές ακούγεται έναν γοερό κλάμα. Τοπική παράδοση αναφέρει πως είναι το κλάμα του Δαιδάλου όταν αντίκρισε εκεί το νεκρό Ίκαρο