Στα χρόνια της κατοχής

 Ικαριακά τεύχος 33 (89)

Στην Ικαρία, δύο τρεις ζευγάδες μαζί, έκαναν μικροπαρέες και καλλιεργούσαν τα κτηματά τους με τη σειρά για να τελειώσουν γρήγορα τη δουλειά τους. Αυτό το είδος της δουλειάς το λέγανε {Αλαξιά}
Όταν πήγαιναν πολλοί μαζί, για να βοηθήσουν κάποιον άρρωστο, φτωχό, φυλακισμένο ή κάποιον που πάθαινε κάποιο ατύχημα, τη βοήθεια αυτή τη λέγανε {Μεταχεράτο}
Αν καμιά φορά ήταν ανάγκη να κατεβάσουν κάνα Ξωνάρι (μεγάλο ξύλο) απ΄το βουνό για το σπίτι που έφτιαχναν, επειδή το μέρος ήταν ορεινό και κακοτράχαλο, πήγαιναν 30 ή και πιο πολλοί άντρες και βοηθούσαν χωρίς πληρωμή. Τη βοήθεια αυτή τη λέγανε {Αργατιά}
Κατεβαίνοντας όλοι μαζί με αστεία, γέλια και πειράγματα, για να μην νιώθουν το βάρος και το δρόμο, όπου σταματούσαν να ξεκουραστούν, άρχιζαν το χορό και το τραγούδι, για να πάρουν πιο πολύ δύναμη. Το βράδυ τους έκαναν τραπέζι με κρέατα, κρασιά και ρακές                                          

Ο Κάμπανος

Ο αρχαιότερος ζυγός της Ικαρίας προέρχεται από το χωριό Περδίκι. Αποτελείται από οριζόντια ξύλινη ράβδο με υποδιαιρέσεις της οκάς. Το βαρίδι του είναι πέτρινο και το περιτύλιγμά του είναι το δέρμα από τα γεννητικά όργανα του τράγου. Πρακτικός, απλός στη χρήση του και ιδιαίτερα τίμιος στο ζύγισμα του. Όλες αυτές του οι ιδιότητες γεμίζουν νοσταλγία τους παλιούς ανθρώπους που τον χρησιμοποίησαν και την αγάπη σε μας που τον γνωρίσαμε δια μέσου της παρουσίασης αυτής. Η μοναδική ζυγαριά ανήκει στο Λαογραφικό Μουσείο που εδρεύει στο Περδίκι και είναι ένα από τα σπάνια και πολύτιμα ευρήματα του ιδρυτή του Μουσείου λαογράφου Κώστα Σπ. Ζούλα

(αντιγραφή κειμένου και φωτογραφίας από περιοδικό Ικαριακά τεύχος 33 (89)